Μεσσήνη

Η γοητεία του απλού.

Κείμενο: Γιάννης Λάσκαρης

Ένα ποτάμι όρισε τη μοίρα του κάμπου των ανθρώπων και  της πόλης. Ο Πάμισος  που σπάνια γίνεται ορμητικός μα αν ξυπνήσει όπως πρόσφατα μπορεί να αλλάξει την οικονομική ζωή των ντόπιων.

Μια θάλασσα γαλήνια και κοσμοπολίτικη με τη γαλάζια σημαία υψωμένη πολλά καλοκαίρια τώρα. Η Μπούκα που αγναντεύει τη Καλαμάτα και τη Κορώνη και σε παρασύρει νωχελικά στα χρώματα του ηλιοβασιλέματος σε ένα «ταξίδι» ψυχικής κάθαρσης.

Η πλατεία γεμίζει από τις παιδικές φωνές και την προσοχή σου αποσπά η μυρωδιά της σούβλας από τα γύρω μαγαζάκια και τις ψησταριές. Το ρολόι στο πάρκο της Μεσσήνης είναι σημείο συνάντησης, αναμνήσεων για τους «ξενιτεμένους» αυτής της πόλης και μνημείο.

Τα σοκάκια που μοιάζουν με λαβύρινθο είναι η ταυτότητα της πόλης καθώς συναντάς σπίτια παλιά με αυλές και σημάδια από το χθες που σου υπενθυμίζουν πως ο χρόνος περνά και στις πλέον γαλήνιες γωνιές αυτού του τόπου.

Ένα μουσείο με ποικίλες δραστηριότητες, το κτήριο του ΟΣΕ που δυστυχώς δεν θα ακούσεις τον ρόγχο της αμαξοστοιχίας να το διατρέχει, η αγορά τα παλιά και νέα καταστήματα είναι η επόμενη και τελευταία στάση σου στην πόλη.

Η απλότητα της σε έχει κερδίσει. 

Πάντα κάτι θα σου ξεφεύγει από αυτήν την πόλη αλλά δεν σε απασχολεί καθώς μένει αναλλοίωτη και σε προσμένει όλες τις εποχές του χρόνου. Ωστόσο έχει πολλές προοπτικές και ξέρεις πως με λίγη τύχη και πίστη ίσως να κερδίσει την μάχη με το χρόνο αν διατηρήσει την ταυτότητα της.